Smoes; zere je-weet-wel; tent; spinnen; 115km

Al jaren achter elkaar wordt mij gevraagd om eens mee te gaan.
Maar, hoewel ik best graag wilde, ik had altijd een smoes.
Mijn jongste was te klein, mijn oudste vond het matig, en een hut...
Alleen de gedàchte al aan een vieze hut, waar mensen 1 nachtje sliepen en dan weer verder gingen...
Ik zag hele taferelen voor me van spinnen, stofwolken, kakkerlakken, vetvlekken en torren!
En al dat gesjòuw!
Nee, hoor, steeds koos ik de weg van de minste weerstand en stelde het uit.
Maar we zijn nu 2 tent-vakantie verder.
Ik heb grotere meiden.
Er staan 4 goede fietsen in de schuur.
Welke smoes had ik nog te vertellen?
Dus zus haalde me over.
Die deed het met haar man en 3 kids al enkele weken (en dan steeds 3 dagen).
Op voorwaarde dat ik niet naar zus zou fietsen, maar dat onderdeel per auto zou doen.
Fietsen gingen eerst.
Toen de meiden en ik.
Eerst logeren op luchtbedden en slaapzakken om ze alvast in te slapen.
En toen begonnen we aan de 45 km.
Ging goed, beetje zere je-weet-wel, maar daar kochten we zadeldekjes voor.
De trekkershut in Bergambacht was goed te doen -lees: eerst spinnen gevangen bij het hoofdeinde-.
We vervolgenden onze weg, legden 50 km af en sliepen in een tent, ècht kamperen!
Het laatse deel fietsten we weer alleen, maar die 20 km reden we ook zo uit.
Wat zo leuk is: het is echt back to basic!!
Superleuk èn gezellig!
Voor herhaling vatbaar.

Villaggio Barricata (slot)

Nog een paar fotootjes van onze vakantie...

Op de lange terugweg in de auto: dvd-tjes kijken en boekjes lezen.

 

We gingen via Zwitserland en Duitsland, hier zie je de prachtige bergen in Zwitserland:

De laatste avond lekker uit eten in het restaurant.

Hier zie je onze nichtjes:

En m'n schoonzus met de kids:

We maakten ook nog een fotosessie op het strand:

Gebruinde groetjes...met heimwee naar Italië...ciao! Wil.



Villaggio Barricata (2)

Foto's deel 2:

Hij vond dat blonde hollandse kleine meisje wel lief:

Met twee vriendinnetjes voor de tent:

Oudste-vriendinnetje-jongste-vriendinnetje:

Mooie avondluchten na een buitje voor 't stof:

Ciao!

Villaggio Barricata

Foto-terugblik Italië 2012:

Ons onderkomen:

 Jongste leerde ouderwets koffie zetten:

Spelen met onze nichtjes bij de tent: 

De speeltuin, jongste met nichtje:

"Olympische spelen", hier deden ze waterpolo:

Oudste zat in het yellow team:

 Elke middag een ijsje!

 Wachten op het ontbijt doe je in bikini met een boekje!

Nichtje-vriendinnetje-vriendinnetje-jongste-oudste-nichtje:

Elke ochtend om 10 uur ging oudste voetballen:



O en ik ben nog lang niet klaar...heb zoveel mooie foto's!

Die volgen nog ;-)

Arrivederci!

Groot is Uw trouw

Hoe dom kan een mens wezen?

Het deurtje zat dicht.
Al een hele lange tijd.
En het deurtje bleef maar dicht.
Want als je zuiniger wilt zijn, moet je wat veranderen.
Mijn goede voornemens heb ik ten uitvoer gebracht en aan het einde van de
lange winter, kocht ik een droogrek voor binnen.
Zo kon ik dus alle wasjes ophangen, ook op een regendag.
En de droger bleef dicht.
En elke keer als ik mijn wasje van het droogrek haalde,
glimlachte ik...pìng!
€2,50 per was.
Kàssa :-)

Tot vandaag.
De aanloop naar -dit keer- Italië, begint hier altijd met een soort van grote schoonmaak.
Zo ook de bedden.
Die moeten er nog 1 keer aan geloven.
En bij gebrek aan rek, teveel aan regen en te weinig aan tijd,
ging het drogerdeurtje òpen.

HUH?

Er zit notabene nog een donkere was in!!
Hoe lang heeft die erin gezeten?
Wintersjalen en handschoenen...'LIS!, kom nou eens kijken, die was je toch kwijt?'
Opgetogen toonde ik haar d'r verloren gewaande trainingsbroek.
Waar ik dus onnodig over had gemopperd *schaam*.
En -yes!- de spijkerjas èn bodywarmer die nergens te vinden was!
Hoe dom èn blij kan een mens wezen!

20 Uur over...

Twintig uur, zomaar over, want: vakantie!
En ik mag ermee doen wat ik wil.
Nou, ja, wat IK wil?     ...
Goed.
Vandaag voelde als een extra dag, normaal was ik deze dag in M'dam aan de slag.
Geen intern begeleider, maar interne huismanager.
Ik heb me voorgenomen de extra uren te benutten voor extra werkzaamheden.
Mijn jongste, lekker ding, wilde me zo graag helpen: heeft gedweild, gesopt en geveegd.
Wat voelt dat goed, als ze uit zichzelf iets doen.
Ik vraag me wel eens af waardoor het komt, dat de een veel hulpvaardiger is dan de ander.
Dezelfde opvoeding, dezelfde regels en dan toch zo anders.
Oudste zal niet meer doen dan is opgedragen.
Terwijl ze op school hulpvaardig genoeg is.
Dat vind ik best wel eens jammer.
Thuis heeft ze er ook wel eens een handje van om mij iets te laten doen.
Bijvoorbeeld: mam, wilt u mijn drinken even aangeven?
Terwijl ze er dan 1 meter vanaf zit, maar niet op wil staan.
Ik zeg dan vaak: wat denk je zelf?
En dan moppert ze: u zegt altijd dat ik een ander moet helpen en u doet het zelf ook niet.
Maar ik wil gewoon niet dat ze te lui is om op te staan.
Zo interpreteer ik het tenminste.
Dat vind ik lastige situaties.

Hoe pak ik dat aan?