Opa mocht 91 worden....

Gisteravond is Edwins opa overleden.
91 Jaar.
Je ziet het aankomen en toch schrik je van het telefoontje.
Ik zat net (8:15u) in de auto op weg naar school in M'dam toen ik het hoorde.
Mijn meiden moeten dan altijd een half uurtje alleen blijven en gaan zelf naar school.
Zij wisten het dus nog niet, maar gelukkig belde mijn schoonzusje naar hen, vroeg of ze even naar haar kwamen en ze heeft het toen verteld.
Daar was ik wel blij om, want je weet niet hoe ze reageren. En als ze het van hun nichtjes op het schoolplein zouden horen, zou het wel heel naar zijn geweest.
Oudste zei: "Ik dat het al wel." De juf zei dat ze in de klas wel verdrietig was.
Jongste reageerde heel opmerkelijk: "Yes, dan hebben we zaterdag een begrafenis!"
En gelijk tegen haar nichtje, die bij haar in de klas zit: "Jij mag het in de groep vertellen en ik tegen de juf, ja?"
Het dringt helemaal niet tot haar door dat het verdrietig is, ze vindt het op de een of andere manier interessant.
Is dat niet apart?
Ik vroeg nog aan haar: "Maar was je niet verdrietig dan?" "Ja, dat was ik wel en toen mocht ik van de juf in de hoeken spelen tijdens de pauze."
Nou, ik denk dat ze alleen maar graag in de hoeken wilde.
Ik vermoed dat het pas tot ze doordringt als ze opa gezien heeft.

Gr. Wil

Beterende hand....en een rare nacht.

Gelukkig mag het boven verwachting weer beter gaan met opa.
Natuurlijk wordt er veel over gesproken bij ons in huis.
Soms kan ik een bepaalde vraag niet goed plaatsen:
"Mam, als opa begraven is, dan krijgen wij iets leuks, toch?"
"Nou, lieverd, als opa gestorven is en begraven wordt, dan is er niks leuks aan denk ik."
"Nee, maar ik bedoel: een foto van opa in zijn stoel en dat ik die dan op mij kamertje mag neerzetten."
Nu snap ik het.
Een aandenken.
Ik hoop dat we die foto nog kunnen maken, want misschien mag hij zelfs weer terug naar het verpleeghuis, maar dan met extra verzorging.
Echt een wonder.

Vannacht ging de storm aardig tekeer en rammelde de rolluiken aan alle kanten. (Vooral nadat een schroefje los kwam te zitten, die nog steeds niet was vastgemaakt).
Jongste was al tussenin gekropen -as usual- en samen lagen we te luisteren naar de loeiende wind.
Ineens, net toen ik weer wat indommelde, een enorme klap.
Ik sprong overeind en mannetje ook: het rolluik!
En ja hoor: het was er compleet afgewaaid!
Het hing alleen nog aan het draad vast, waarmee je het omhoog/ omlaag doet.
Mannetje stapte uit het raam op blote pootjes en zonder badjas.
Lieverd, zou je dat wel doen, bibberde ik van de schrik en angst dat hij eraf zou waaien.
Hij was net weer naar binnen geklommen toen de buurman en buurvrouw de tuin inliepen om polshoogte te nemen.
Wat een geluk.
De buurman en mannetje (nu met badjas) hebben met vereende krachten de bovenste bak, die nog hing te bungelen, eraf gesneden en naar beneden geloosd.
Volgens de overburen leek mannetje net Zorro met zijn wapperende badjas op het dak ;-)
Een paar tellen later liggen we gedrietjes weer in bed, na te beven van de schrik.
Ik kan de slaap vooreerst niet vatten en plotseling moet ik denken aan de watersnoodramp.
Onvoorstelbaar hoe dat geweest moet zijn.
Gelukkig bleef het voor ons bij een afgebroken rolluik.
Tegen de ochtend viel ik in een onrustige slaap.

Kost niks

Mam, mag ik de plantjes water geven?
Ja, hoor, natuurlijk.
Maar 't water is op.
Ze houdt de witte gieter demonstratief de lucht in.
Inderdaad, geen druppel meer te bekennen.
Nou, pak maar uit de kraan!
Maar ik kan er niet bij.
Nee, de mat zit voor de keukendeur en daarachter verstopt zit de buitenkraan.
Dat wordt lastig.
Pak dan maar binnen water.
Maar mam, ik kan het toch beter buiten pakken, dan kost het niks!