Dat je nuchter kan meedenken en zegt: joh, dat valt toch wel mee.
Ah, doe normaal, dat gebeurd bij mij ook zo vaak.
Wat maakt dat nu uit, trek het je niet aan.
Tuurlijk, zo praat ik tegen anderen.
Maar voor mezelf ligt dat toch een tikkie anders.
Het voelt gewoon anders.
Alsof het erger is.
Alsof het van kwaad tot erger -kan- worden.
Komt vandaag jongste uit school fietsen, vrolijk als altijd.
Al kwebbelend loop ik vanaf de drukke oversteekplaats mee naast haar fietsje tot we thuis zijn.
"En, hoe was het? Wat heb je voor leuks gedaan vandaag?"
En met een big smile antwoord ze: "ik had straf!"
"Wat?"
"Ja, de juf zei eerst tegen S. dat hij niet meer mocht praten en toen deed ik het toch nog even en toen moest ik voor straf aan de tafel gaan zitten."
"Echt waar?"
"Ja, nou, ja, 't was niet zo'n erge straf hoor mama, maar even aan je tafel!"
En weer die big smile.
Boeit haar echt helemaal niets hè.
Kijk, en dat zet mij dus aan het denken.
Mijn kleine meisje.
Zes jaar.
De ondeugd!
Schatje.
Kijk, thuis krijgt ze ook vaak zat straf hoor, maar op school zijn de meiden meestal juist heel lief.
Nou, dat tijdperk is ook voorbij, vrees ik.
Welke straf hier het meeste effect heeft?
Computertijd inleveren.
En bij jullie?
Groetjes van mij.
